1. Odwiedziny Tonje. Long story short — wybrałam się z nią na koniki, ale jako że dla mnie zabrakło, spędziłam godzinę przedzierając się przez krzaczory i pokrzywy w spódniczce (oraz na wysokich obcasach). To się nazywa poświęcenie dla dobra firmy Oczywiście, jak to zwykle z nami bywa, po dniu pełnym wrażeń wylądowaliśmy na rynku, racząc się piwkiem (przynajmniej niektórzy) i zawzięcie dyskutując o próbach założenia firmy na ziemi kubańskiej. Do 4 rano. Dzień jak co dzień.

2. No i stało się. Z dziewczyny z przyszłością (mroczną co prawda, ale zawsze…) powoli zmieniam się w mężatkę po przejściach. W dodatku dwudziestopięcioletnich. Nie jest dobrze. Pocieszam się jednak myślą, że naszym rodzicom jest znacznie gorzej. Mieć takie stare dzieci…

3. Z rozpaczą i zniecierpliwieniem odliczamy upływające dni tego tygodnia. Z rozpaczą – bo strasznie wolno płyną. A zniecierpliwienie… Bo już w sobotę – początek urlopu. Ciepłe morze, gorące słońce, wino… mmm, nie możemy się doczekać. Tym trudniej przychodzi mobilizowanie się do czegokolwiek. W tym — do pracy. No i tyle trzeba pozałatwiać. Na przykład – zrobić pranie. O zgrozo, jakież to czasochłonne! I trudne!

4. Przejmuję się kurzym losem. Już nigdy więcej jajek ‘trójek’… Naczytałam się gazet — to mam. Ale z drugiej strony, czy produkt od zwierza, żyjacego w klatce 21×26 cm bez dostępu do słońca i świeżego powietrza może być zdrowy? Pytanie, oczywiście, z kategorii retorycznych.

… to tylko kilka z egzystencjalnych problemów ostatnich tygodni. Poza tym – same nudy. Nic. Wszędzie nic. Nowego. Pewnie po powrocie będzie więcej materiału na istotne przemyślenia — może znajdzie się go trochę nawet na jakiś ciekawy wpis. Oby !

I tyle, jak już pisałem… nic ciekawego

w niedzielę na „Łapiance”

szkolenie

i korki…

Hehe wiedziałam, że nie wytrzymasz! A nie wiesz, że ciekawośc to pierwszy stopień do piekła?

Ale tak na poważnie, to odchodzący dzisiaj w przeszłośc rok nie był wcale taki najgorszy. Śmiało powiem, że ten następny mógłby byc taki sam. Otóż bowiem udało mi się:

1. Złapac kandydata na męża (walczył długo i rozpaczliwie, tym słodszy smak zwycięstwa… )

2. Wydębic od niego pierścionek z brylantem (no przyznajcie, że taki prezent nie co dzień się zdarza)

3. Przeczytac więcej książek dla przyjemności, niż z obowiązku (to rzeczywiście sukces!)

4. Z beznadziejnego jeźdźca stac się średnio beznadziejnym (i niczego nie złamac )

5. Dużo się obijac….

6. … i w końcu znaleźc pracę

Cóż, nie udało mi się ustrzec porażek Zaliczają się do nich między innymi następujące punkty programu:

1. Szymon nadal nie rozwiesza swojego ręcznika po kąpieli, tylko rzuca go gdzie popadnie (a potem ja odnajduję go w rozmaitych dziwnych miejscach) i narzeka, że „coś dziwnie śmierdzi stęchlizną”

2. Nie napisałam jeszcze ani zdania ze swojej pracy magisterskiej…

3. Co sprytniejsze konie dalej mnie nie słuchają

4. Dokonałam zakupu cudownych zimowych butów, które na śniegu… nabierają wody (ona w nich potem zostaje i chlupocze )

5. Ciągle nie działa mi „ci” na klawiaturze… wrrr…!

W związku z powyższym obiecuję, że w nowym roku będę grzeczną dziewczynką i nadrobię wszystkie zaległości oraz wychowam dziką bestię – Szymona – na eleganckiego, szczupłego młodzieńca A że postanowienia noworoczne porzucamy zwykle po pierwszym tygodniu, to wszyscy wiemy, jak się to skończy…

W związku z czym życzę wszystkim SZCZĘŚCIA I POMYŚLNOŚCI W NADCHODZĄCYM 2008 ROKU!

Cóż… Pogłoski o tym, że Węzeł ostatnimi czasy nieco zmądrzał, wydoroślał i spokorniał okazały się… mocno przesadzone. Śmigając z prędkością ponaddźwiękową raz po raz obok prowadzącego jazdę Tomka, wyprzedzając wszystko, co się tylko ruszało i usiłując nie wylecieć w powietrze jak z procy (bo brykał paskudnie ile wlezie) modliłam się tylko o to, żeby wytrzymały mi kolana. A to nie takie proste po kilkutygodniowym leniuchowaniu. Na początku usiłowałam postępować miłosiernie i kierować nim tylko siłą woli (ała, moje ręce… ach, moje nóżki..), ale po którymś szczególnie uciążliwym i złośliwym „baranie” sięgnęłam po broń ostateczną i … sprawiłam mu lanie palcatem (nota do obrońców praw zwierząt: to naprawdę nie boli, próbowałam na sobie ). Z wielką niechęcią i nienawiścią w swoim morderczym sercu w końcu się bestia uspokoiła, a ja z satysfakcją odnotowałam zwycięstwo. Tylko gdzieś z tyłu dobiegło mnie nieśmiałe wołanie Beaty: „Popatrz Tomek, konia nam leją… ” …

Jak więc widać, wyprawa była bardzo udana. W dodatku kształcąca, bo oprócz walki z przeciwnościami udało mi się także poszerzyć wiadomości o okolicznych atrakcjach turystycznych (skała Kopytko). Z tym, że odkąd ostatkiem sił zsunęłam się z siodła, każdy krok sprawia mi ból

Był to mój trzeci bliższy kontakt z tymi stworzeniami, przynajmniej jeśli liczyć jedynie spotkania o charakterze transportowo-rekreacyjnym. Zaczęło się dość niewinnie, kazali mi wyczyścić konia – samochód w końcu też czasem trzeba umyć, więc nie marudziłem (ponad standardowy, wysoki poziom) – przynajmniej lepiej się poznamy. Kilkanaście minut szczotkowania i koń był jak z salonu. Dalej było już tylko ciekawiej …

Wejście poszło w miarę gładko, na szczęście hucuły do najwyższych nie należą; krótki instruktaż Tomka (instruktora) dotyczący skręcania, hamowania i zmiany prędkości i zacząłem, a dokładnie koń pode mną zaczął, deptać w kółeczko.

Dla zainteresowanych – teoretycznie zasada sterowania koniem jest dość prosta – „smycz” w rękach umożliwia skręcanie na boki, a ucisk łydkami i odpowiednie ruchy w siodle kontrolują kierunek i prędkość jazdy…. Niby proste i logiczne, tyle że koń żyje i w odróżnieniu od przedmiotów martwych niekoniecznie musi zareagować na odpowiednie sygnały tak, jak byśmy sobie tego życzyli, a po drugie wydawanie tych sygnałów wbrew pozorom do najłatwiejszych nie należy.

Nie będę ukrywał, że nie chciało mi się słuchać tej całej „gadki” o prostych plecach i dobrej postawie, chcę po prostu umieć jeździć – obojętnie, czy ładnie czy też nie – trochę poirytowany tym całym klasycznym stylem jazdy wspomniałem coś o byciu kowbojem… To był mój koniec, kilkunastominutowy wykład o tym, dlaczego lepiej jeździć klasycznie, a kowboje są „fee” – obrazowo mogę powiedzieć, że Tomek zareagował tak, jakbyście jakiemuś komputerowemu geekowi powiedzieli: „po co mi Firefox, IE mi wystarcza” Dobra, konie to jego „brożka”, więc nie ma co tego negować – kowbojem nie będę, w zamian proponują mi wczuwanie się w angielskiego arystokratę – dobre i to, dopóki mi herbaty z mlekiem pić nie każą, jakoś to zniosę

Podsumowując – jazda na koniach nie jest zła, może jeszcze w najbliższym czasie wybiorę się z Basią żeby podszkolić się na tyle, aby móc pojeździć trochę po okolicznych lasach, to dopiero musi sprawiać prawdziwą frajdę.

Chciałbym jeszcze uspokoić wszystkich przejętych losem biednego zwierza z poniższej fotki. Też mi to trochę spokoju nie dawało, przecież swoje ważę, ale ten koń ma podobno „nośność” ok. 130 kg, więc na naszym spotkaniu nie ucierpiał bardziej niż ja – nie potrafię ruszać nogami, a wracając do Krakowa o mało co nie spowodowałem wypadku, kiedy noga odmówiła posłuszeństwa i w porę nie udało mi się wcisnąć sprzęgła

From We