1. Odwiedziny Tonje. Long story short — wybrałam się z nią na koniki, ale jako że dla mnie zabrakło, spędziłam godzinę przedzierając się przez krzaczory i pokrzywy w spódniczce (oraz na wysokich obcasach). To się nazywa poświęcenie dla dobra firmy Oczywiście, jak to zwykle z nami bywa, po dniu pełnym wrażeń wylądowaliśmy na rynku, racząc się piwkiem (przynajmniej niektórzy) i zawzięcie dyskutując o próbach założenia firmy na ziemi kubańskiej. Do 4 rano. Dzień jak co dzień.

2. No i stało się. Z dziewczyny z przyszłością (mroczną co prawda, ale zawsze…) powoli zmieniam się w mężatkę po przejściach. W dodatku dwudziestopięcioletnich. Nie jest dobrze. Pocieszam się jednak myślą, że naszym rodzicom jest znacznie gorzej. Mieć takie stare dzieci…

3. Z rozpaczą i zniecierpliwieniem odliczamy upływające dni tego tygodnia. Z rozpaczą – bo strasznie wolno płyną. A zniecierpliwienie… Bo już w sobotę – początek urlopu. Ciepłe morze, gorące słońce, wino… mmm, nie możemy się doczekać. Tym trudniej przychodzi mobilizowanie się do czegokolwiek. W tym — do pracy. No i tyle trzeba pozałatwiać. Na przykład – zrobić pranie. O zgrozo, jakież to czasochłonne! I trudne!

4. Przejmuję się kurzym losem. Już nigdy więcej jajek ‘trójek’… Naczytałam się gazet — to mam. Ale z drugiej strony, czy produkt od zwierza, żyjacego w klatce 21×26 cm bez dostępu do słońca i świeżego powietrza może być zdrowy? Pytanie, oczywiście, z kategorii retorycznych.

… to tylko kilka z egzystencjalnych problemów ostatnich tygodni. Poza tym – same nudy. Nic. Wszędzie nic. Nowego. Pewnie po powrocie będzie więcej materiału na istotne przemyślenia — może znajdzie się go trochę nawet na jakiś ciekawy wpis. Oby !

Przy okazji muszę nadmienić, że pierwszy od naprawdę dawna kontakt z polską publiczną służbą zdrowia w postaci kameralnej osiedlowej przychodni wypadł naprawdę przyzwoicie – kobieta na recepcji, może początkowo nie była zbyt miła, ale po użyciu mojego uroku osobistego rozmawiało nam się całkiem przyjemnie; życie w naszym kraju nauczyło mnie, że nic tak nie przełamuje „pierwszych lodów” jak wspólne narzekanie, tak więc osobiście nie mogąc z kimś się w jakiś cywilizowany sposób „dogadać” zawsze staram się znaleźć powód do wspólnego narzekania np. „no co ten nasz rząd znowu nie wymyślił!?”/”ale dzisiaj ciepło!”/”ale zimno!”/”mogłoby być albo zimno, albo ciepło!”/”widziała pani wiadomości!?”/”ale mnie w d… łupie” etc. Tak więc, po krótkiej wymianie słowiańskiego malkontenctwa udało mi się zarejestrować bez okazywania większości „niezbędnych” dokumentów. Biorąc pod uwagę, że naprawdę byłem problematycznym klientem – przychodnię na osiedlu Złocień mogę polecić, a z tego co czytałem na osiedlowym forum (Forum osiedla Złocień) wnioskuję, iż nie tylko ja mam takie zdanie.

Podsumowując czekają mnie co najmniej 4 dni nudy, co na pewno odczuje moja kochana żona, tak więc w okolicach poniedziałku należy spodziewać się jej wpisu odnośnie chorobowego .

Kończąc i pozostają jeszcze w opisywanym temacie polecam sprawdzenie swoich „sił”  w poniższej, jakże oryginalnej gierce, powodzenia:

Sneeze As a virus, your goal is to infect as many humans as possible

Zagraj teraz w tę grę!