Gdyby ktoś szukał to mamy namiary sprawdzone domki nad Jeziorem Rożnowskim; ogólnie miejsce całkiem ciekawe w zdecydowanie imprezowo-libacyjnym klimacie (wyjazd z dziećmi raczej odradzamy). Jedyny haczyk to tragiczny dojazd…

Co prawda gości dużo nie było (bo całe 4 sztuki), za to rwetesu i bajzlu jakby co najmniej stado dzików przemaszerowało przez środek tak zwanego ‘salonu’.Chyba się jednak starzejemy, bo ani sąsiedzi nie protestowali, ani też my nie zrobiliśmy niczego nadzwyczaj głupiego…

Podsumowanie wydarzenia wykazało, że pomimo rozlicznych strat materialnych (w tym strzaskanie 2 weselnych kieliszków, wydłubanie kawałka ściany i 1 śmierć Ikeowej szklanki skutecznie ‘zwalidowanej’ przez klegę Piotra K. ) , całokształt imprezy był wyjątkowo udany. Nawet, jeśli weźmie się pod uwagę niezwykły duet Pana Męża i wyżej już wspomnianego P., z lubością wykonujący jedną z interesujących i głębokich treściowo piosenek Tenacious D.

Obecnością swą zaszczycił też Śruba (który nie lubi, jak się mówi o nim „Miłosz’, bo nieprzyzwyczajony) – bardzo się ucieszyliśmy, bo od kilkunastu już miesięcy pracowaliśmy nad jego przyjazdem do Krakowa. Doturlał się w końcu (czteroipółgodzinnej podróży pociągiem inaczej nazwać się chyba nie da)…

No i był Tomak – ale o nim wypada wspomnieć osobno, ponieważ tym razem naprawdę zasłużył — odkrył przed nami swoje ukryte talenty. Kulinarne. Jego zapiekanka salamowo-serowo-pomidorowa z dodatkiem ‘kwiatka’ (zainteresowanych zapraszam do sklepu na ‘T’ po roślinkę zwaną bazylią) zrobiła furorę. Tak samo, jak wcześniejsze placki (dlatego nadal podtrzymujemy naszą ofertę akomodacyjną – garaż i kubełek na nieczystości wciąż wakatują . Oczywiście byli też Magda (szkoda, że kierownica…) i Piotr (ale o nim to chyba już gdzieś tu było). Zresztą… zobaczcie sami.

Ogólnie bardzo mile spędzony wieczór, szkoda tylko, że zakończony tak późno (w łóżku o 3.15) – nie wpłynął pozytywanie na nasz codzienny rytuał dotarcia do pracy

Na początek trzeba wspomnieć o wieczorze kawalerskim, który – moim zdaniem – wypadł naprawdę rewelacyjnie. Dzięki serdeczne wszystkim za obecność, w końcu niektórzy przejechali naprawdę spory kawał drogi, żeby się razem „napić” tego wieczoru.  Jeszcze raz dzięki, a szczególnie Mateuszowi i Tomakowi za dogranie całej sprawy Udało mi się spełnić jedno z moich odwiecznych marzeń, jakim było zwiedzenie kabiny motorniczego. Szkoda tylko, że nie dane było mi  poprowadzić tego tramwaju – z uwagi jednak na stan, w jakim się wtedy znajdowałem, chyba to i dobrze…

Skoro wieczór kawalerski to i wesele, które zgodnie ze wszystkimi planami odbyło się 6 września w „Zameczku” w Chałupkach. Nie wiem, jak goście odebrali tę imprezę, ale zgodnie z Basią stwierdziliśmy,  że jeśli ktokolwiek bawił się na nim choć w 10% tak dobrze, jak my, to przypuszczalnie i tak była to najlepsza impreza jego życia Jeszcze raz dziękujemy wszystkim gościom za naprawdę świetną imprezę i górę prezentów. Po raz kolejny serdeczne podziękowania dla Młodego za dogranie całości i świetne „starostowanie” oraz Kasi, która miała nieprzeceniony wkład w przebieg całej „imprezy” (moje osobiste dzięki za te wszystkie „klękacie!”, „wstajecie!” w kościele

DSC_1212

Originally uploaded by Szymon Porwolik

W weekend po dłuższej już nieobecności odwiedziliśmy Wodzisław. Basia dostałą prezenty z okazji swoich kolejnych ( ) urodzin, mój ojciec streścił w dużym skrócie swoją egzotyczną wyprawę, a w sobotę spotkaliśmy się po raz pierwszy od bardzo dawna z „wodzisławską ekipą”.

Ogólnie bardzo udany weekend, tyle tylko, iż z uwagi na liczbę atrakcji do kolejnego piątku będziemy go chyba „odsypiać”

Oprócz tych wszystkich wydarzeń rozdaliśmy trochę zaproszeń na nasze wrześniowe weselisko i odwiedzili kościół w celu odbycia „dnia skupienia”.

Pomijając dalekim łukiem wszystkie „klerykalno-racjonalne” rozmówki, a w prosty sposób porównując poziom nauk przedmałżeńskich u Dominikanów w Krakowie i prowadzonych w jednej z Wodzisławskich Parafii, napiszę krótko … zapraszamy do Krakowa Naprawdę jeśli ktoś jest nawet bardzo daleko od kościoła i po prostu musi gdzieś „odbębnić” wszystkie szkolenia wymagane do zawarcia małżeństwa w kościele katolickim, warto zastanowić się nad miejscem odbywania tych nauk. Nie powiem, że cały cykl wykładów prowadzonych u Dominikanów był fascynujący, ale pomijając jeden wykład skupiony na sprawa bardziej „duchowych”, nauki były prowadzone w bardzo sensowny, ciekawy i przede wszystkim konkretny sposób – aż nadto się nie nudziłem. To co przeżyliśmy wczoraj, było bardzo dalekie od bycia ciekawym. Prawdę mówiąc było bardzo nieciekawe, po prostu poczułem się jak na jednej z fascynujących lekcji religii prowadzonych przez panią T. katechetkę (sic!) w znanym dla wtajemniczonych liceum, która z powodzeniem od dobrych już paru lat nieświadomie przeciąga ludzi na „ciemną stronę” mocy

Podsumowując – zostało nam jeszcze kilka zaproszeń do rozdania, z punktu widzenia kościoła musimy się jeszcze wyspowiadać, sala i kapela zarezerwowana, słowem… 06.09 coraz bliżej :O

Motywacji jak nie było tak nie ma, a dodatkowo coraz bliżej do września i znanego większości wydarzenia, więc za niedługo też będzie trzeba zacząć poświęcać coraz to więcej czasu, którego co tu dużo mówić, nadmiaru nie mamy. Do tego wszystkiego za oknami coraz to lepsza pogoda co naprawdę nie wpływa pozytywnie na zapał do pracy… jakiejkolwiek

Z braku czasu musieliśmy na jakiś czas zrezygnować z kursu tańca, a dodatkowo bardzo rzadko udaje nam się w niedzielę znaleźć czas na nasze ulubione cotygodniowe zajęcia, czyli odpowiednio dla Basi i mnie jazdę konną i ASG

Juwenalia też jakoś przeszły nas w tym roku bokiem, jedynie co to udało nam się wybrać na bardzo przyjemnego grilla na Zakrzówku, który jest zdecydowanie jednym z najlepszych miejsc widokowych w Krakowie. Nie będę ukrywał, że wybrałem się na niego między innymi z nadzieją na zrobienie użytku z przywiezionego przez Basię prezentu i próby wygrania konkursu World Press Photo

Z mojej strony na dzisiaj to tyle, postaram się w najbliższym czasie zmusić Basię, żeby napisała parę zdań o swojej wycieczce i mam nadzieję, że uda mi się doczekać w końcu na jakieś fotki z tej wyprawy …

From We

Ogólnie wszystkie te spotkania zaowocowały tym, że kalendarz spotkaniowo-imprezowy mamy zapełniony na następne dwa miesiące, a to przecież dopiero początek tego nietypowego procederu jakim jest zaproszenie kilkudziesięciu osób na naszą wrześniową imprezę.

I tak jakoś to leci, szkoda tylko, że za bardzo nie ma kiedy się za pisanie pracy magisterskiej zabrać :/

Historia była prosta. Toyotka ma już swoje lata i w tym wieku nie ma się co dziwić, że kolejne podzespoły zaczynają odmawiać posłuszeństwa. Latem przestały nam działać wycieraczki. Po ingerencji ojca Basi udało się je uratować, a żeby być bardziej precyzyjnym należałoby napisać „ją uratować” – druga, niestety, została amputowana W sobotę ta jedna jedyna też odmówiła posłuszeństwa, a jazda w deszczu bez wycieraczek(-ki) do przyjemnych nie należy; na szczęście przy pomocy kilku „gratów” znalezionych na podłodze garażu udało się ją po raz kolejny przywrócić do życia, jednak nie wiadomo na jak długo … Niezawodność tego autka, a także nasze zaufanie do niego jest już naprawdę niskie, więc chyba najwyższa pora pomyśleć o zmianie wozidełka.

Większość niedzieli – jak już to przeważnie bywa – spędziliśmy osobno , Basia na konikach, ja uciekając przed kulkam

W poniedziałek (wczoraj) przyjechała do nas Kasia – koleżanka z liceum – ma jakieś zajęcia na uczelni i Basia postanowiła ją przenocować. Jakieś małe odstępstwo od mieszkaniowej rutyny też się czasem przydaje, więc bez wahania oddaliśmy jej, dokładniej z racji jej błogosławionego stanu – „im”, nasze łóżko, sami przenosząć się do „mojego” pokoju – chciałem mieć pewność, że nie będzie się po kryjomu bawiła moimi zabawkami (repliki, PMR’ki, lutownica itp. itd.)

Jutro mam małe zadanie do zrealizowania na uczelni, które będzie wymagało trochę zaangażowania, więc na nadmiar czasu nie narzekam, tym bardziej, że w weekend mamy zamiar udać się w nasze rodzinne strony – impreza rodzinna.

Koncert naprawdę fajny, a przede wszystkim satysfakcja, że wreszcie po przeszło 4 latach znajomości udało mi się posłuchać Artura