Otóż w sobotnie popołudnie wybraliśmy się do Fabryki Schindlera, żeby zwiedzić otwartą tam niedawno wystawę ‘Kraków w czasie okupacji’. A wieczorem… A wieczorem mieliśmy zaszczyt wziąć udział w paradzie straszliwych smoków z całego świata. Brr!

Najpierw muzeum. Otwarta w czerwcu wystawa jest niezwykła. Po pierwsze dlatego, że interaktywna. Filmy z epoki, fragmenty wywiadów, ekrany dotykowe (które można sobie ‘pomacać’), reprodukcje gazet czy odtworzone pieczołowicie wnętrza mieszkań, tramwajów a nawet dworca – to tylko niektóre z atrakcji.

Po drugie – niewielu z nas ma świadomość, jak wyglądało miasto. Ani to przedwojenne, ani to pod okupacją nazistowską. Czy wiedzieliście na przykład, że przed wojną 1/4 miasta była wyznania mojżeszowego? Że godzina policyjna zaczynała się o 23 a Rynek Główny nosił nazwę Adolfa Hitlera? Że hitlerowcy zburzyli pomniki Bitwy pod Grunwaldem i Adama Mickiewicza? Albo też – czy kiedykolwiek wyobrażaliście sobie jak wyglądał Wawel przyozdobiony flagą ze swastyką? Gdzie dokładnie było getto? Jak rozplanowano obóz pracy w Płaszowie?

No właśnie – ja nie.  Teraz przynajmniej mam o tym jako-takie pojęcie.

Eksponaty zdecydowanie warte obejrzenia. Trzeba jednak zarezerwować sobie ze 3-4 godziny, żeby wszystko spokojnie pooglądać, przeczytać, pomyśleć. My mieliśmy na to około dwie, więc pozostał pewien niedosyt. I chyba troszkę niesmak, że obsługa muzeum wypraszała wszystkich punkt szósta. Bo my tam jeszcze być może wrócimy, ale goście z zagranicy to chyba już nie…

W tak zwanym ‘międzyczasie’, czyli w dziurze pomiędzy jedną atrakcją a drugą, włóczyliśmy się bez celu po Rynku, słuchając disco polo w wykonaniu jakichś oldbojów i dziwiąc się cenie pierogów (12 zł za 6 sztuk!). A wszystko to w ramach Festiwalu Kultury Ludowej (czy coś w ten deseń). Jeszcze tylko szybka, tradycyjna wizyta w KFC i już byliśmy w stanie stawić czoła mrożącym krew w żyłach scenom nad Wisłą!

Wieczorową porą, po dwóch godzinach tkwienia w chłodzie (i momentami – mżawce) doczekaliśmy się. Zaczęła się Wielka Parada Smoków. Kilkunastometrowi przedstawiciele swojego gatunku (animowani przez pracowników Teatru Groteska), wielkie barki na Wiśle, muzyka poważna, światła, lasery, race, pochodnie i dym! Po prostu – fantastyczne widowisko. Tego chyba nie da się opowiedzieć. Trzeba być. Dlatego bęz zbędnych opisów zamieszczamy kilka fotek. Poniżej. I zapraszamy w przyszłym roku!

Czwartek upłynął pod znakiem moczenia się w wodzie (i zjazdów z ciemnej, strasznej zjeżdżalni… ale byłam dzielna :]). No i oczywiście – obserwacji perseidów. To znaczy: Szymon obserwował. Ja spałam (ale udawałam, że nie… oczywiście nie poszło mi za dobrze).

W piątek ruszyliśmy na wyprawę górskimi szlakami – z Leśnicy przez Trzy Kopce, Orłową aż na Równicę. A nie było lekko. Wyszliśmy już z wprawy, więc końcowe kilometry pokonaliśmy niemal pełznąc, w dodatku z pierwszymi oznakami zawału. Mimo wszystko – udało się.

Sobota okazała się nad wyraz zaskakująca. Najpierw – zupełnie znienacka – Szymon spotkał się oko w oko z potworem. Działo się to z samego rana, czyli gdzieś w okolicy dwunastej. Otworzył drzwi do kempingu, a tam stała ona – straszliwa bestia. Miała wyłupiaste ślepia i ostre, żółte zęby. W dodatku patrzyła wprost na niego (nic dziwnego, pewnie sama była przerażona wyłaniającym się z otchłani cienia Szymonem hehe). Okazało się, że ma na imię Figa i jest nad wyraz niereprezentatywnym (żeby nie powiedzieć ‘pokracznym’) egzemplarzem rasy bokser. Ale za to zna różne sztuczki: jest na przykład mistrzynią w podtykaniu własnego tyłka do drapania. No i łapę też podaje… jak się jej chce. Przyjechała razem ze znajomymi rodziców – na wieczornego grilla. Potem – impreza. Tradycyjnie byłam jedyną osobą pijącą… wino Reszta wybrała inny trunek zgodnie z zasadą ‘My ino wódka pijymy a prowda godomy‘. Nie wiem, czy samą prawdę mówili, ale rzeczywiście gadali dużo. A im później w noc – tym więcej.

Po sobotniej imprezie i opowiadaniu różnych mniej lub bardziej historii (przodował w nich zwłaszcza pan Janek, zawodowy… grabarz) zebraliśmy się do domu. Ech, intensywny weekend. Ale fajnie było ;]

Gdyby ktoś szukał to mamy namiary sprawdzone domki nad Jeziorem Rożnowskim; ogólnie miejsce całkiem ciekawe w zdecydowanie imprezowo-libacyjnym klimacie (wyjazd z dziećmi raczej odradzamy). Jedyny haczyk to tragiczny dojazd…

Przygotowania rozpoczęły się, jak zawsze, na długo zanim zeszły śniegi – najpierw zainwestowaliśmy w przewodnik, potem w małopsujne auto, a następnie dokooptowaliśmy do załogi rodziców i obraliśmy cel podróży. Toskanię. Jeszcze tylko rezerwacja noclegów, dłużące się oczekiwanie na urlop – i ruszyliśmy podbijać świat.

Pierwszy przystanek – Wenecja. Zwiedzana co prawda wieczorową porą i dość pobieżnie, ale i tak warta każdej spędzonej w niej minuty. Urokliwe, wyludnione wąskie uliczki i spacer nad kanałami  -  bezcenne. Piękne, stare miasto. Za to ‘standardowe’ atrakcje turystyczne – już nie tak bardzo piękne. Oblepione ludźmi, oszpecone reklamami i zupełnie odarte z atmosfery. Całe szczęście można jeszcze uciec przed tłumem, zaplątać się w labirynt przejść i złapać oddech wśród przycupniętych dokoła kanałów kamienic.

Kolejnym etapem było Figline Valdarno, gdzie znajdowała się zarezerwowana wcześniej baza noclegowa (i wypadowa). To tutaj tak naprawdę nasze wakacje rozpoczęły się na dobre.

Była i degustacja tradycyjnych wyrobów wędliniarskich (na samą myśl zgroza mnie ogarnia ); i zwiedzanie średniowiecznych miasteczek (Siena, Volterra, Montepulciano, San Gimigiano),  i wyprawy kempingową szaloną ciufcią na spływy ‘plompenbomben’ (zainteresowanych proszę o kierowanie pytań do Szymona), i drapanie się na wierzch el Duomo katedry we Florencji, i zdjęcia z pomnikami różnego asortymentu (od Michała Aniołą po… Mitoraja), i (cokolwiek mało eleganckie) podpieranie ręką krzywej wieży w Pizie, i  wreszcie – jednodniowa wycieczka (a raczej przebieżka) po Rzymie…

Jak można podsumować nasze wrażenia z Italii? Krótko: słoneczko,  ciepło, włoska kuchnia i chianti – czego chcieć więcej…?

My w każdym razie – gorąco polecamy!

Jeśli ktoś tego jeszcze nie zauważył, lub jeśli ktoś nie śledzi na bieżąco tego, co się dzieje w Polsce – właściwie od początku  roku aż do lipca odnotowaliśmy porę deszczową; z niewielkimi wyjątkami padało praktycznie cały czas i to momentami naprawdę mocno. Jako iż dodatkowo infrastruktura hydrologiczna (i nie tylko…) wokół naszego osiedla pozostawia wiele do życzenia skończyło się to tak, że w w nocy z niedzieli na poniedziałek 17 maja jedyny dojazd do osiedla został odcięty (wcześniej woda zalała alternatywną pieszą drogę łączącą nas z cywilizacją).

Tak więc, w połowie maja jedynymi dostępnymi sposobami dotarcia na nasze osiedle były:

• brodzenie po pas w wodzie
• ryzykowna próba przejechania tego rozlewiska samochodem

Wraz z rozwojem sytuacji i po wielu interwencjach znalazły się jakieś rozwiązania problemu pokonania tego rozlewiska (samochody terenowe udostępniane za opłatą), ale przez tydzień sytuacja wyglądała naprawdę nieciekawie.

Basia miała trochę szczęścia, bo w feralny poniedziałek spakowała się i poleciała do Genewy. Ja po ewakuacji auta na tereny niezalewowe zamieszkałem u Tomka.

Nie będę ukrywał, że tydzień mieszkania „kątem” poza domem, potem jeszcze brodzenie naszym KA w bardzo głębokiej wodzie nie sprawiły, że był to najprzyjemniejszy tydzień tego roku. Jednak biorąc pod uwagę sytuację innych ludzi, którym przyszło się zmierzyć z żywiołem – nie wydaje mi się, żebyśmy tak naprawdę mogli bardzo narzekać… – tym bardziej, że kolejny atak żywiołu nastąpił w momencie, gdy pojechaliśmy na wyczekane wakacje i nie musieliśmy po raz drugi (w odstępie dwutygodniowym) zastanawiać się, czy rano uda się do jechać do pracy, a później z niej wrócić…

Podsumowując Basia zapisała się do kolejnej szkoły, więc 3/4 weekendy w miesiącu mogę spędzać bez wyrzutów sumienia przed TV z padem w ręku, a że niedawno miała miejsce premiera Battlefield: Bad Company 2 – nie narzekam (moje statystyki).

W styczniu nastąpiła zmiana 50% naszej floty pojazdów – pożegnaliśmy Das Auto, które przecież wiozło nas na pamiętną wyprawę na Krk Miejmy nadzieję, że nowy nabytek nie dostarczy nam w niedługim czasie tylu wrażeń (szczególnie 1kKm od domu) …

I tyle, byle do wakacji.

Zaczęło się tak, że po powrocie z Krety spędziłem kilkadziesiąt minut przy komputerze komentując wszystkie odwiedzone przez nas kampingi, np. Camping Elizabeth.

Przed końcem roku dostałem mejla następującej treści:

Dear Mr. Porwolik,

Last year you added a camp site evaluation to one of our websites. By submitting this evaluation you had the chance of winning one of several prizes.

We would like to take this opportunity to congratulate you on winning our ACSI Camp Site Guide Europe DVD 2009 with a value of €13,95!

In order to dispatch your ACSI Camp Site Guide Europe DVD properly we request that you respond to this e-mail giving us your name and full address. You can then look forward to receiving your prize shortly through the post.

[..]

Kind regards,

Linda Fransen

Marketing Department
ACSI Publishing BV
T: (+31) (0)488 452 055
E: marketing@acsi.eu

Nie mając nic do stracenia i jako, iż acsi.eu wydawał mi się całkiem „pewną” instytucją podałem moje dane adresowe – nie licząc, iż cokolwiek dostanę… Jakież było moje zdziwienie, gdy kilka dni temu wyciągnąłem ze skrzynki pocztowej paczuszke od ACSI.

W środku znalazłem list i płytę z bazą kempingów na sezon… 2010 Co z tego, że za podanie adresu dostałem jakąś śmieszną płytę DVD – ważne jest to, że pierwszy raz w życiu cokolwiek „wygrałem”.

Może jak w starym kawale wyślę w końcu ten kupon totka – jak w starym kawale, „dam szansę”

- udało się nam w końcu (po 3 latach mieszkania) zrobić dużą imprezę (mam nadzieję, że wszyscy są dumni!); może powstanie nawet  nowa tradycja pod tytułem ‘zabawa na zad…’ (w tym miejscu z góry przepraszam kochanych sąsiadów za możliwe efekty dźwiękowe tudzież wstrząsy sejsmiczne)

- zwiedziliśmy nieco świata: wybraliśmy się łącznie w 9 podróży, z czego dwie ‘międzymorskie’ (na dziką Północ i gorące Południe), dwie ‘transatlantyckie’ (USA) i trzy ‘sąsiedzkie’ (za to na dłużej). Łącznie – ponad13 318 km. Plus (z grubsza) 20.000 mil. Nawet robi wrażenie

- zainwestowaliśmy w sprzęt rolkarski. Co więcej – udało nam się nawet przeżyć pierwszy sezon bez większych uszczerbków na zdrowiu. Teraz tym niecierpliwiej czekamy na pojawienie się pierwszych oznak nadchodzącej wiosny.

- Basia nauczyła się jeździć trzylitrowym automatem. Teraz – olaboga! – lubi duże samochody… A jeśli już o motoryzacji mowa, to okazaliśmy się niezwykle zdolni w tym zakresie  — do osiągnięć możemy zaliczyć bliskie spotkanie z drogowym słupkiem (żona), urwany tłumik (tym razem nie żona), umartą elektrykę i jeszcze kilka pomniejszych kataklizmów. A to wszystko w KA – całe szczęście, że naprawa ekonomiczna (ooo właśnie, w tym roku odkryliśmy też, że da się naprawić zderzak za 5 złotych!)

- ostatni tydzień roku przyniósł znaczące zmiany w naszej flocie pojazdów (głównie w kolorach karoserii )

- udało się w końcu przeprowadzić kilka pomniejszych remontów naszego mieszkania (a mąż zdobył duże doświadczenie… hydrauliczne) 

- żonie udało się skończyć kolejne studia… i już złożyć podanie na nastęne (przyczyny tej decyzji nieznane nawet jej samej)

Święta mają to do siebie, że łagodnieją nawet najwięksi socjopaci – w tym szanowny Małżonek. Nawet odzywał się częściej niż zwykle. W dodatku budując dłuższe zdania Poza tym fajnie było znowu poczuć się, choć na chwilę, dzieckiem. Powyciągać prezenty spod choinki. Podzielić się opłatkiem. Pobyć ze sobą i porozmawiać. Dla zachowania tradycji zjeść nawet tego nieszczęsnego karpia… I ograć rodzinkę w Osadników z Catanu!