Frogs

Originally uploaded by Szymon Porwolik
Do węgierskiego celu podróży z poprzedniego wpisu dotarliśmy bez jakichkolwiek problemów, a podczas przejazdu przez miasto dostaliśmy zaproszenie od moich rodziców, którzy jak się okazało spędzali wczasy dosłownie po drugiej stronie Dunaju. Nie namyślając się długo ( i skuszeni ceną 500sk (~55zł) za apartament (aneks kuchenny, łóżko, łazienka) w miejscowości Velki Meder), przekroczyliśmy rzekę i udaliśmy się na spotkanie z rodzicami.
Kolejne dni upłynęły nam na wizytach w przeróżnych kąpieliskach termalnych , których naprawdę sporo można znaleźć na pograniczu słowacko-węgierskim. Ciepła woda i naprawdę niskie ceny alkoholu sprawiły, iż szybko zapomnieliśmy o przygodach z samochodem oraz o Chorwacji, wizyta w której (króciutka, ale jakże „intensywna”) pozostawiła nam po sobie… tylko niedosyt. Naprawdę spory. Przyzwyczajony do naciąganych krakowskich cen z przyjemnością piłem piwko za całe 20sk (~2.2zł) - i to nie byle jakie piwo, bo legendarnego Zlatego Bazanta. Dodatkowo cena ~35zł za całodniową wizytę w aquaparku, saunach, poddaniu się aromatoterapii i wymoczeniu się w jacuzzi sprawiła, iż na pewno słowackie kąpieliska będą celem niejednego naszego weekendowego wypadu. Podsumowując, południową Słowację z całą pewnością polecamy i na specjalne życzenie możemy dostarczyć namiary na naprawdę przyjemne i sprawdzone apartamenty w miejscowości Velki Meder.

Krk by night (I)

Originally uploaded by Szymon Porwolik

Oklepane powiedzenie mówi, że wszystko co dobre się kiedyś kończy,a już teraz wiemy, że znajduje ono także doskonałe zastosowanie do chorwackiej pogody w drugiej połowie września. Pomimo nerwów i worka pieniędzy jakie kosztowało nas przysłowiowe zamoczenie „pisiora w Adriatyku” po krótkim (o wiele za krótkim!) pobycie w Krk-u zostawiliśmy zachmurzone niebo nad Republiką Chorwacką i udaliśmy się na północ w poszukiwaniu „ciepłych wód”. Pisząc te słowa przejeżdżamy właśnie po raz kolejny przez „Szambolany”, uściślając: Basia prowadzi, a ja tworzę, dlatego nie wiem jeszcze, czy nasze „kochane” autko dowiezie na do miejscowości Gyor, w której to wodach termalnych zamierzamy jutro zamoczyć pisiory… jednego w sensie

Wesele, wesele i po weselu… W poniedziałek dograliśmy jeszcze szereg spraw, które należało załatwić jak najszybciej i udaliśmy się na zasłużone i jakże wyczekiwane wakacje. W poniedziałek wieczorem udało nam się dotrzeć do rzekomo najstarszego węgierskiego miasteczka, leżącego niewiele ponad połowę drogi pomiędzy Wodzisławiem i Rijeką,  którego to nazwy z oczywistych powodów nie byliśmy w stanie zapamiętać, a tym bardziej wymówić. Na własny użytek nazwaliśmy je „Szambolany”, a każdy komu będzie zależało przy pomocy atlasu rozpozna prawdziwą nazwę opisywanego miasteczka Było po 22.00 kiedy stwierdziliśmy, że nie będziemy w stanie dalej prowadzić i musimy zatrzymać się w najbliższej miejscowośći. Spotkliśmy dobrego madziara, który doprowadził nas w okolice pola namiotowego, jednak to ,jak się okazało, był dopiero początek problemów z nocelegiem. Po 22 na wyżej wspomnainy polu namiotowym urzęduje jedynie stróż – prosty węgierski „pilnowacz”, który nie zna żadnego języka poza węgierskim i który nie był w stanie pokazać mi innego cennika niż ten… w jego ojczystym języku. Węgierski jaki jest - każdy wie, ja znam dosyć dobrze angielski, słabo niemiecki i nie mam większych problmów dogadania się z braćmi słowianami korzystając z mieszanki polsko/czesko/chorwackiej. Jednak wszystko to nie wystarczyło i skończyło się na tym, iż po krótkim przedstawieniu pantomimy, wziąłem kartkę i narysowałem namiot, ludziki, autko symbol euro i znak zapytania … uwierzcie, to naprawdę zabolało Suma sumarum po 5 minutach oraz setkach skomplikowanych obliczeń otrzymałem cenę, która była do zaakceptowania i skończyło się na tym, że postanowiliśmy zostać tam na noc.

Rano ruszyliśmy w dalszą drogę. Prowadziłem od rana z 4-5 godzin kiedy, już dosyć daleko w głąb Chorwacji, postanowiliśmy się zamienić z Basią, która miała doprowadzić nas do celu wtorkowej podróży – Rijeki. W odległości około 130 kilometrów od celu, kiedy teoretycznie czekały nas maksymalnie dwie godziny  jazdy po doskonałej chorwackiej autostradzie, mój błogi  sen przerwał krzyk Basi,  że mam się obudzić bo  „z autem jest coś nie tak” – 110*C na silniku i kontrolka informująca o przegrzaniu cieczy chłodzącej. Zjechaliśmy  na pobcze, zgodznie z przepisami wykorzystałem kamizelkę i trójkąt, po czym otworzyłem klapę silnika… – uwierzcie, widok,  jakiego nie chcecie oglądać będąc 900km od domu Oszczędzając wszystkich szczegółów tej historii dotyczących palpitacji autka, kontaktu z ubezpieczycielem, dolewaniem wody na środku autostrady  i prawie 7 godzinną przeprawą przez naprawdę wysokie góry autem, które co 100m musiało się zatrzymać i „odsapnąc”, oraz szukaniem pola namiotowego po zachodzie słońca  w naprawdę sporej Rijece przejdźmy do samego pobytu,  zaznaczając jednak fakt, iż pan mgr inż. dokonał drobnej naprawy przy pomocy taśmy izolacyjej, scyzoryka i kawałka przewodu z lampki made in China– viva la maestro McGyver.

Po jednym dniu przymusowego postoju w Rijece, wydaniu kilkustet euro na naprawę samochodu, która (jak się później okazało) niczego nie poprawiła, udaliśmy się na wyspę, a zarazem do miasteczka o tej samej nazwie - Krk, gdzie na jednym z kempingów spędziliśmy kilka naprawdę miłych, ciepłych i „upojnych” nocy

Przepraszamy za brak aktualizacji w ostatnim czasie, ale (jak nietrudno się domyślić) mieliśmy ostatnio sporo różnych “przerwań” i jakoś nie wystarczyło “weny” do tworzenia kolejnych wpisów. Teraz, w końcu, siedzimy 15m od brzegu Adriatyku, pijemy wino/piwo i korzystając z dobrodziejstwa darmowej-kempingowej- sieci wi-fi i nadrabiamy zaległości…

Na początek trzeba wspomnieć o wieczorze kawalerskim, który - moim zdaniem - wypadł naprawdę rewelacyjnie. Dzięki serdeczne wszystkim za obecność, w końcu niektórzy przejechali naprawdę spory kawał drogi, żeby się razem “napić” tego wieczoru.  Jeszcze raz dzięki, a szczególnie Mateuszowi i Tomakowi za dogranie całej sprawy Udało mi się spełnić jedno z moich odwiecznych marzeń, jakim było zwiedzenie kabiny motorniczego. Szkoda tylko, że nie dane było mi  poprowadzić tego tramwaju – z uwagi jednak na stan, w jakim się wtedy znajdowałem, chyba to i dobrze…

Skoro wieczór kawalerski to i wesele, które zgodnie ze wszystkimi planami odbyło się 6 września w “Zameczku” w Chałupkach. Nie wiem, jak goście odebrali tę imprezę, ale zgodnie z Basią stwierdziliśmy,  że jeśli ktokolwiek bawił się na nim choć w 10% tak dobrze, jak my, to przypuszczalnie i tak była to najlepsza impreza jego życia Jeszcze raz dziękujemy wszystkim gościom za naprawdę świetną imprezę i górę prezentów. Po raz kolejny serdeczne podziękowania dla Młodego za dogranie całości i świetne “starostowanie” oraz Kasi, która miała nieprzeceniony wkład w przebieg całej “imprezy” (moje osobiste dzięki za te wszystkie “klękacie!”, “wstajecie!” w kościele

Zrobiło się już późno. Do “Dnia Zero” pozostało… nieco ponad dwa tygodnie. Nie powiem żeby mnie to nie niepokoiło. Całe szczęście jak na razie plan przebiega bez większych zakłóceń: goście zaproszeni, sukienka gotowa, garnitur wisi w szafie, obrączki wybrane, cyrograf spreparowany w USC. Pozostaje jednak niezliczona ilość drobiazgów, o których łatwo zapomnieć (a dobrze byłoby mieć wszystko pod kontrolą), co -nie będę ukrywać - bywa źródłem stresu. Całe szczęście nie wpadamy w panikę (jeszcze).

Udało nam się nawet wybrać w Pieniny podczas długiego weekendu - postanowiliśmy odwiedzić Szczawnicę oraz zwiedzić okoliczne miasteczka i atrakcje.

  Read More

Balice

Originally uploaded by Szymon Porwolik

Wczoraj bardzo wesoło spędziliśmy czas w towarzystwie znajomych - Tomaka i Miłosza, którego udało się w końcu “wyciągnąć” do Krakowa.

Dzisiaj połączyliśmy “przyjemne z pożytecznym” (w sumie nie wiem co było czym ) i wraz z kolejną wizytą w sklepie fotograficznym zrobiliśmy sobie wycieczkę po zachodnich okolicach stolicy małopolski.

Udało nam się w końcu dotrzeć do Balic i pstryknąć kilka (-dziesiąt) fotek lądującym samolotom. Wizytę w okolicach pasa startowego polecamy każdemu - przelot pasażerskiego kolosa kilkadziesiąt metrów nad głową naprawdę robi wrażenie.

Następnie udaliśmy się (po 5 latach mieszkania w Krakowie…) do opactwa benedyktynów w Tyńcu. “Klasztor jak klasztor” tyle tylko, że jest naprawdę ładnie położony, jednak kto lubi dobre piwo powinien wybrać się do Tyńca choćby tylko po to, aby spróbować piwa “szafarza”. Butelka tego ciemnego “wynalazku” sprawiła, iż dużo nie brakowało, a też wstąpiłbym do tego klasztoru

Dodatkowo udało mi się w dzisiaj kupić naprawdę dobry (przynajmniej na razie sprawia takie wrażenie ;-)) ) przewodnik po Małopolsce, który na pewno da nam inspirację do kolejnych niedzielnych “wypadów”.

Mateusz 18tka

Originally uploaded by Szymon Porwolik

W zeszłym tygodniu odwiedziliśmy Wodzisław, aby wraz z rodziną swiętować 18 (sic!) urodziny mojego młodszego brata - Mateusza. “Bąblowi” jeszcze raz życzymy wszystkiego najlepszego i z niecierpliwością oczekujemy, aż wizytą w Krakowie spełni złożoną obietnicę

Magistry

Originally uploaded by Szymon Porwolik

Dla jasności i żeby nikt nie miał wątpliwości, iż było to wydarzenie bez znaczenia. Chciałbym poinformować, iż poprzednią środę oboje zamknęliśmy okres 17 lat nauki i ukończyliśmy studia.

Od tego momentu do Basi możecie zwracać się per “Pani magister”, do mnie “Panie magistrze inżynierze” - jak widać po raz kolejny okazało się kto jest zdolniejszy, czego potwierdzeniem jest liczba skrótów przed imieniem i nazwiskiem

Oczekujemy na wymarzoną “blaszkę” na drzwi z wypisanymi tytułami, aby każdy począwszy od listonosza, a na dostawcy pizzy kończąc wiedział, iż ma do czynienia z ludźmi wykształconymi i musi odpowiednio się zachować

A tak poważnie to, ja przynajmniej, nie czuję się ani odrobinę mądrzejszy od momentu, w którym zostałem absolwentem AGH. Tyle tylko, że ciągle nie mogę się nadziwić jak szybko minęło to 5 lat.

Z poważaniem,
mgr inż. Szymon Porwolik

DSC_1212

Originally uploaded by Szymon Porwolik

W weekend po dłuższej już nieobecności odwiedziliśmy Wodzisław. Basia dostałą prezenty z okazji swoich kolejnych ( ) urodzin, mój ojciec streścił w dużym skrócie swoją egzotyczną wyprawę, a w sobotę spotkaliśmy się po raz pierwszy od bardzo dawna z “wodzisławską ekipą”.

Ogólnie bardzo udany weekend, tyle tylko, iż z uwagi na liczbę atrakcji do kolejnego piątku będziemy go chyba “odsypiać”

Oprócz tych wszystkich wydarzeń rozdaliśmy trochę zaproszeń na nasze wrześniowe weselisko i odwiedzili kościół w celu odbycia “dnia skupienia”.

Pomijając dalekim łukiem wszystkie “klerykalno-racjonalne” rozmówki, a w prosty sposób porównując poziom nauk przedmałżeńskich u Dominikanów w Krakowie i prowadzonych w jednej z Wodzisławskich Parafii, napiszę krótko … zapraszamy do Krakowa Naprawdę jeśli ktoś jest nawet bardzo daleko od kościoła i po prostu musi gdzieś “odbębnić” wszystkie szkolenia wymagane do zawarcia małżeństwa w kościele katolickim, warto zastanowić się nad miejscem odbywania tych nauk. Nie powiem, że cały cykl wykładów prowadzonych u Dominikanów był fascynujący, ale pomijając jeden wykład skupiony na sprawa bardziej “duchowych”, nauki były prowadzone w bardzo sensowny, ciekawy i przede wszystkim konkretny sposób - aż nadto się nie nudziłem. To co przeżyliśmy wczoraj, było bardzo dalekie od bycia ciekawym. Prawdę mówiąc było bardzo nieciekawe, po prostu poczułem się jak na jednej z fascynujących lekcji religii prowadzonych przez panią T. katechetkę (sic!) w znanym dla wtajemniczonych liceum, która z powodzeniem od dobrych już paru lat nieświadomie przeciąga ludzi na “ciemną stronę” mocy

Podsumowując - zostało nam jeszcze kilka zaproszeń do rozdania, z punktu widzenia kościoła musimy się jeszcze wyspowiadać, sala i kapela zarezerwowana, słowem… 06.09 coraz bliżej :O

W środę w ramach przerywnika w ciągu pracowitego tygodnia Basia wyrwała mnie z mieszkania, abym odebrał ją po jazdach na koniach. Wziąłem aparat i pstryknąłem kilka dosyć fajnych moim zdaniem fotek, które można zobaczyć na moim profilu Flickr - polecam.